Louis Andriessen staat bekend als een vrij luidruchtige componist die er niet voor terugdeinst zo nu en dan eens lekker in de porseleinkast rond te struinen. Die mensen zullen opkijken van de Andriessen die aan het woord is in de 'Vermeer pictures', de concertsuite van zijn opera 'Writing to Vermeer', door Andriessen zelf omschreven als 'mijn delicate, vrouwelijke dochter'. Delicaat zijn de Vermeer pictures zeker, precies zoals de tedere beelden die de schilder Vermeer maakte van in gedachten verzonken vrouwen, brieven lezend, kantklossend of gitaarspelend. In zijn opera en de daarvan afgeleide concertsuite fantaseert Andriessen over de brieven die de drie vrouwen die in Vermeers leven een hoofdrol speelden, schrijven tijdens zijn afwezigheid. Andriessen kruipt in het leven van die mysterieuze vrouwen en geeft de luisteraar een idee waar ze aan denken, wat hen bezighoudt. En dat alles in een muzikale taal die zich uitstrekt van de Renaissance tot aan jazz, met citaten van onder andere Jan Pieterszoon Sweelinck. In de woorden van Andriessen: 'Het moet eigenlijk klinken als het Orkest van de Achttiende Eeuw, maar toch niet helemaal.'